Szewcy on nowypolski.pl

Akt pierwszy

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

Szewcy

Naukowa sztuka ze „śpiewkami” w tżeh aktah

1934

Poświęcone Stefanowi Szumanowi

OSOBY

Sajetan Tempe — majster szewski; żadka brudka „dzika” i wąsy. Blondyn siwiejący. Ubrany w normalny struj szewski z fartuhem. Około 60 lat.
Czeladnicy: I (Józek) i II (Jędrek). Bardzo pżystojne, morowe, młode szewskie hłopy. Ubrane w normalne szewskie stroje z fartuhami. Lat około 20.
Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka — bardzo piękna szatynka, niezwykle miła i ponętna. Lat 27–28.
Prokurator Robert Scurvy — tważ szeroka, zrobiona jakby z czerwonego salcesonu, w kturym tkwią inkrustowane, błękitne jak guziki od majtek oczy. Szczęki szerokie — pogryzłyby na proszek (zdawałoby się) kawałek granitu. Struj żakietowy, melonik. Laska ze złotą gałką (très démodé). Biały halsztuk zawinięty i ogromna w nim perła.
Lokaj Księżnej, Fierdusieńko — zrobiony trohę na manekina. Struj czerwony, ze złotym szamerowaniem. Czerwona kruciutka pelerynka. Kapelusz stosowany.
Hiper-Robociarz — ubrany w bluzę i kaszkiet. Ogolony, szerokie szczęki. W ręku kolosalny, miedziany termos.
Dwuh dygnitaży — toważysz Abramowski i toważysz X. Wspaniale ubrani cywile, wysokiej inteligencji i w ogule pierwszej marki. X ogolony — Abramowski z brodą i wąsami.
Józef Tempe — syn Sajetana, lat 20.
Hłopi — stary hłop, młody hłop i dziwka. Stroje krakowskie.
Strażniczka — młoda ładna dziewczynka. Fartuszek na mundurku.
Hohoł — z Wesela Wyspiańskiego.
Strażnik — normalny byczy hłopak, mundur zielony.
Gnębon Puczymorda i Dziarscy hłopcy

AKT PIERWSZY

Scena pżedstawia warsztat szewski (może być dowolnie fantastycznie użądzony) na niewielkiej pżestżeni pułkolistej. Na lewo trujkąt zapełniony kotarą wiśniowego koloru. W środku trujkąt ściany szarej z okrągławym okienkiem. Na prawo pień wyshłego pokręconego dżewa — między nim a ścianą trujkąt nieba. Dalej na prawo daleki krajobraz z miasteczkami na płaszczyźnie. Warsztat umieszczony jest wysoko ponad doliną w głębi, jakby na gurah wysokih był postawiony. Sajetan w środku, dwaj Czeladnicy po bokah, I na lewo, II na prawo, pracują pży warsztacie. Z daleka dohodzi huk samohoduw czy czort wie czego zresztą i ryki syren fabrycznyh.

SAJETAN

kując młotem jakieś buty

Nie będziemy gadać niepotżebnyh żeczy. Hej! Hej! Kuj podeszwy! Kuj podeszwy! Skręcaj twardą skurę, łam sobie palce! A, do diabła — nie będziemy gadać niepotżebnyh żeczy! Książęce buciki! Tylko ja, wieczny tułacz, tym się tułający, że do miejsca zawsze pżykuty. Hej! Kuj podeszwy dla tyh ścierw! Nie będziemy gadać niepotżebnyh żeczy — nie!

Akt drugi

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

AKT DRUGI

Więzienie. Sala pżymusowej bezrobotności, pżedzielona tzw. „balaskami” na dwie części: na lewo nie ma nic, na prawo — wspaniale użądzony warsztat szewski. W środku na podwyższeniu, odgrodzona ozdobnymi kratami od reszty sali, katedra dla prokuratora, za nią dżwi, a nad nią witraż, pżedstawiający „błogosławieństwo pracy zarobkowej” — może być zupełnie niezrozumiała kubistyczna bzdura — wyjaśnia ją widzom powyższa nazwa, wypisana ogromnymi literami. W lewej części sali błądzą szewcy z I aktu jak głodne hieny. Czasem kładą się lub siadają na ziemi — w ruhah ih widać pierwotne umęczenie nudą i brakiem pracy. Często drapią się i drapią jedni drugih w plecy. Na lewo stoi u dżwi Strażnik, zupełnie normalny, młody, byczy hłop w zielonym munduże. Co hwila żuca się na kturegoś z szewcuw i mimo oporu wywleka go pżeze dżwi, po czym zaraz prawie władowuje go na powrut.

STRAŻNIK

wskazując w głąb sceny ręką

Jest to sala programowego bezrobocia w celu udręczenia osobnikuw żądnyh pracy. Witraż ten wskazuje w głąb pżedstawia właśnie na złość błogosławieństwo pracy zarobkowej. Więcej nic do powiedzenia nie mam i do muwienia nikt mnie zmusić nie zdoła. Prostytutki miłosierdzia zostały u nas surowo zakazane. Ludzkość się rozwydżyła — jeśli tak nie damy rady, wrucimy oficjalnie do tortur.

Akt tżeci

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

AKT TŻECI

Scena z I aktu, tylko bez kotary i okienka. Pułkoliste zakończenie pierwszego planu, jakieś jakby planetarne. Został tylko Pień, na kturym palą się latarki sygnałowe (?) czerwone i zielone. Podłoga wysłana wspaniałym dywanem. W głębi, w dole, nocny pejzaż daleki — światełka ludzkie i księżyc w pełni. Sajetan we wspaniałym kolorowym szlafroku (broda ufryzowana, włosy uczesane), stoi na środku sceny, podtżymywany pżez Czeladników, ubranyh w kwieciste Pidżamy i uczesanyh z rozdziałkami na glanc. Na prawo, ubrany w skurkę psią czy kocią (ale cały, z wyjątkiem głowy, jest w skuże, a na głowie ma kapturek z rużowej włuczki z dzwoneczkiem), do pnia na łańcuhu pżywiązany, śpi, zwinięty w kłębek jak pies, prokurator Scurvy.

I CZELADNIK

śpiewa ohydnym samczym głosem

Słyszę w sobie dziwny śpiew.

To tak śpiewa nasza krew.

Hamska, dzika i śmierdząca,

Ale za to tak gorąca.

Że jej wszystko, ah, pżebaczą,

Jeszcze po niej, ah, zapłaczą!

II CZELADNIK

śpiewa tak jak I Czeladnik

Czerwień się pieni w hmur pżezroczu,

Wśrud wihruw nagie tańczą dżewa,

Coś w mojej duszy samo śpiewa

I nie pamiętam już twyh oczu.

I CZELADNIK

Czyih, czyih?