Akt pierwszy

Nie będziemy gadać niepotżebnyh żeczy. Hej! Hej! Kuj podeszwy! Kuj podeszwy! Skręcaj twardą skurę, łam sobie palce! A, do diabła — nie będziemy gadać niepotżebnyh żeczy! Książęce buciki! Tylko ja, wieczny tułacz, tym się tułający, że do miejsca zawsze pżykuty. Hej! Kuj podeszwy dla tyh ścierw! Nie będziemy gadać niepotżebnyh żeczy — nie!

Czy wy byście mieli odwagę zabić ją?

Dawniej tak — teraz nie! Hej!

Nie muwcie tak ciągle „hej”, bo mnie to drażni.

Mnie gożej drażni, że buty dla nih robię. Ja, ktury mugłbym być prezydentem, krulem tłumu — hoć hwilę, hoć jedną małą hwilkę. Lampiony, girlandy i słowa wokuł lampionuw, głuw, a ja, nędzny, brudny wszaż ze słońcem w piersi, błyszczącym jak tarcza złota Heliodora, jak sto Aldebaranów i Weg — ja nie umiałem muwić. Hej!

Czemu nie umiecie?

Nie dali. Hej! Bali się.

Jeszcze raz powiecie „hej”, a pujdem sobie od roboty precz. Nie macie pojęcia, jak mnie to drażni. A propos: a kto to Heliodor?

Jakasi fikcyjna będzie postać — a może muj wymysł — już nie wiem nic. I tak bez końca. Jedna hwila... Nie wieżę już w żadną rewolucję. Samo słowo wstrętne jest jak karaluh abo i prusak czy wesz. Bo wszystko obraca się pżeciw nam. Nawuz jesteśmy, jako ci dawni krulowie i inteligencja w stosunku do totemowego klanu — nawuz!

Dobże, żeście nie żekli „hej” — a to ubiłbym was. Nawuz bo nawuz, ale oni dobże żyli. Ihnie dziwki nie śmierdziały tak jak nasze, sturba ih suka malowana, dziamdzia ih szać zapżała! O Jezu!

Już wszystko tak zbżydło na tym świecie, że więcej o niczym gadać nie warto. Kona ona ludzkość pod gniotem cielska gnijącego, złośliwego nowotwora kapitału, na kturym, nikiej putryfakcyjne owe bąble, faszystowskie żądy powstają i pękają, puszczając smrodliwe gazy zagnitej w sobie, w sosie własnym, bezosobowej ciżby ludzkiej. Już nic gadać nie tżeba. Wszystko je wygadane do cna. Czekać tżeba, aż się zrobi i robić, ile kto może. Czy nie jesteśmy ludzie? Może ludzie to tylko oni — a my tylko bydlęce ścierwa, z takimi wicie, Panie Święty, epifenomenami, by się jeszcze gożej męczyć i na ih uciehę skowytać. Hej! Hej! wali młotem w co popadło A oni myślą tak na pewno, bżuhacze zacygażone, ociekające takim śliskim koktejlem z ihniej rozkoszy i naszej smrodliwej, beznadziejnej w swej męce. Hej! Hej!

Takeście to mądże żekli, że nawet to wstrętne „hej” mnie nie raziło. Pżebaczyłem wam. Ale więcej tego nie rubcie — nieh was ręka Boska broni.

A to jest najgorsze, że praca nigdy nie ustanie, bo się nie cofnie ta, psiamać, mahina społeczna. Ta będzie tylko pocieha, że wszyscy jako jeden wstrętny mąż, z zapamiętaniem niepżytomnym orać będą, że nie będzie nawet takih prużniakuw...

Tyh na naczelnyh stanowiskah kontrolnyh?

Toś ty to sobie też myślał, brahu? Hej! Ale jak tu poruwnać dwa muzgi? Nie poruwnać — hoć i to trudno — ale zruwnać. Otuż pracować będą tak samo — hodzi o tę niepżyjemność. Teraz jeszcze za dużo frajdy mają te dranie, bo jest twurczość — hej! A i ja też mogę nowy fason wymyślić, hociaż to już nie to — nie. Nie to! nie to!

Biedny majster! Hce mu się, aby robota była ruwnocześnie mehaniczna i żeby duhem tę mehanikę wyosobliwiać, jak te dawne muzykanty i malaże swoje wydzieliny, w unikaty osobowego pżejawu. Czy ja muwię bez sensu?

Nie — tylko obco. Ja to bardziej swojsko wypowiem. A może nie warto? pauza; nikt go nie zahęca; muwi jednak Przykra pauza. Nikt mnie nie zahęca. Gadać jednak będę, bo mi się tak hce, że wytżymać nie zdolen jezdem, wicie. Pżyjdzie dziś pewno tu księżna ze swoim prokuratorskim psem i gadać będzie też i wiercić nama otworki w metafizycznyh pępkah, jak to uni, ci pysni panowie nazywają w sobie te cukierki, co u nas wżodami swędzącymi są i zostaną. To się wyraża w spżecznościah, kturyh nijak osiągnąć nie można — to są te żeczy, ta sakra ih suka, ślahcickie odpadki, co oni nazywają swymi metafizycznymi pżeżyciami. Łehcą sobie nimi spasione bżuhy, a każdy taki łeht nasyconego bydlaka to nasz bul w kiszkah. Hciałem muwić, wicie, i powiem: żyć i umżeć, zacisnąć się w głuwkę od szpilki i rozpżestżenić się na cały świat; puszyć się i tażać w prohu... nagła pustka we łbie nie pozwala mu muwić dalej Nic więcej nie powiem, bo mi się nagle pusto we łbie zrobiło, jak w stodole, jak w gumnie.

Tak — nie bardzoście się wysilili na ten spicz pżez s, p, i „cze”. Ja, wicie, Jędrek, znam Kretschmera z wykładuw tej tam intelektualnej lafiryndy Zahorskiej, w naszej Wolnej Wszechnicy Robotniczej. Oj, wolna ona, wolna — raczej rozwolniona jest ta nasza Wszechnica. Sami się częstują twardą wiedzą, a na nas to tę biegunkę umysłową puszczają, aby nas jeszcze gożej zatumanić, niż to hciały wszelkie religianty na usługah feudałuw i ciężkiego się pżemysłu wygłupiające. A wam muwię, Jędrek, że to shizoidalna psyhologia. Nie wszyscy są tacy. To rasa ginąca. Coraz więcej jest na tym świecie pyknikuw. Ma se radio, ma se stylo, ma se kino, ma se daktylo, ma se bżuho i nieśmierdzące, niecieknące uho, ma se syćko jak się patży — czego mu tża? A sam w sobie jest ścierwo podłe, guano pogodne, pżebżydłe. To je pyknik, wis? A taki niezadowolony ze siebie to ino mąt na świecie czyni, żeby siebie pży tym pżed sobą wywyższyć i siebie sobie pokazać lepszym niż naprawdę jest — nie być, ino pokazać, i nie lepszym, ino takim fajniejszym, wyhyrniejszym. Tak ci to wyhyrma pżed sobą.

A ja to sam nie wiem, jaki jestem: pyknik czy shizoid?

Hej! Hej! Gadacie, a życie ucieka. Ja bym hciał ih dziwki deflorować, dewergondować, nimi się delektować, jus primae noctis nad nimi sprawować, w ih pieżynah spać, ihnie żarcie żreć aż do twardego żygu, a potem ihnim duhem od zaświatuw się zahłysnąć — ale nie podrabiać to, co oni, tylko lepsze stwożyć: i nowe religie nawet — na pośmiewisko ino, i nowe obrazy, i symfonie, i poematy, i maszyny, i nową całkiem zaistną, śliczną jak moja Hania... pżerywa E — nie będę wymawiał — świętokradztwo w ihnim języku to się zwie. gwałtownie A co ja mam? A co ja z tego mam??

Cihojcie!...

Nie będę cihoł — te, frajer! Hej! Hej! Hej! Hej! Hej! wali młotem Syn pżystał do tyh tak zwanyh wstrętnie „Dziarskih Chłopców”. Niby organizacja takih, co hcieliby wszystko od razu; oni hcą zużyć inteligencję, hcą nikogo nie mordować, hyba że już nie można inaczej. Hej!

Jakże byście to hcieli: nie mordować, „hyba że już nie można”. Nigdy nie można, zawsze tżeba — tak to jest. Hehe.

A ten „hehe” znowu. Jeden „hej”, a drugi „hehe” — wytżymać nie można, robi z wściekłością olbżymi, nienaturalnie wielki but oficerski, ktury wyciągnął z kąta zarupiecionego na lewo. Po hwili — Scurvy patży nań z wyczekującym uśmieszkiem — kżyczy z rozpaczą Ja nie hcę pracować za taką flotę! Ja nie będę! Puśćcie mnie!

Hehe. Droga wolna. Możecie iść i zdehnąć sobie pod płotem. Wyzwolenie jest tylko pżez pracę.

Ale ty pracujesz siedząc w fotelu, paląc dobre „papirusy”, nażarty czym hcesz. „Pracownik umysłowy”. Kanalia! A i zmysłowy też — hej!

Czy myślicie, Sajetanie, że kiedyś będzie inaczej? Czy wy naprawdę myślicie, że wszyscy będą mogli być zmehanizowani i ustandaryzowani w pracy ręcznej? Nie — zawsze będą dyrektoży i użędnicy wyżsi, ktuży będą musieli nawet co innego jeść niż majstży w fabrykah, bo praca umysłowa wymaga innyh składnikuw muzgu — muzgu i jedzenia.

Hej — ale będą jeść odpowiednie preparaty bez smaku, a nie langusty i wąparsje jak ty, prokuratoże sądu najwyższego dla społecznyh nieporozumień kapitału z pracą. Ty elityczny żezańcze! W naszyh czasah, tyh tam faszystowskih syndykalistuw w rodzaju mego syna, ty możesz jeszcze żyć jak soliter w zepsutym bańdziohu rozkładającej się socjety. Ale jak prawdziwi syndykaliści zwalą państwo w ogule, takih jak ty nie będzie tżeba. Będzie toważysz-dyrektor prawdziwy, okarmiony obżydliwymi pigułkami...

Macie po prostu kompleks langusty — wy i wam podobni. Nie, Sajetanie, tego nie będzie nigdy. Nie może się tak zdegenerować nasz gatunek, żeby nażądy trawienia skurczyły się i pżystosowały do paru pigułek. Wtedy proporcjonalnie zdegenerowałoby się wszystko tak, że w ogule żadnyh problemuw by nie było: byłaby kupa dogasającyh pierwotniakuw, a nie społeczeństwo, cierpiące nieuleczalnie na zależność swyh części jednyh od drugih.

Ja panu coś powiem: dobra byłaby każda prawda, byle nie życie osobiste. Jak pan, panie prokuratoże, odwali swoją pracę, to może pan myśleć o abstrakcjah w uniezależnieniu od swego żołądka i innyh jelitalii...

No — to jest pżesada...

Ale nie gruba, z rozpaczą Mnie się hce ładnyh kobiet i dużo piwa. A mogę wypić tylko dwa duże i ciągle z tą Kaśką, ciągle z tą Kaśką — a nieh to holera!...

Dość...

Dość! Panu prokuratorowi najwyższego sądu kwaśno w nosie się robi na myśl samą, że on, Jędrek, musi ciągle z tą jedną Kaśką. A sam to on je teozof. Bardzo pikne ma idejki. Ale dziwek ma, ile hce. Ale do tego hciałby tylko z jedną, a z tą się nie da — hi, hi — wszędzie są te same problemy, w stosuneczkah ruwnolegle pżesuniętyh albo kolineacyjnie podobnyh — hi, hi!

Milcz, sflądrysynie, milcz, skurczyflaku.

Ha, ha! Hej! Trafiłem, jak mi Bóg miły! Ona tu zaraz będzie, ta sadystka z tważą aniołka, ta moralna brewilierka — niby markiza de Brinvillieres. Dla niej męki pana prokuratora, jak musi z innymi dziwkami myśląc o jej „niedoszczygłej” somie — tak, soma to nic złego — otuż te męki są tym samym, co zaglądanie do warsztatuw, w kturyh pocimy się i zdyhamy od pracowitej śmierdziączki my, i wglądanie do więzień, gdzie gniją w płciowej, raczej zapłciowej rozpaczy najtęższe samce w rozpadzie duhowym i cielesnym...

On oszalał, ale to jego szaleństwo z niemożności wytżymania po prostu działa na mnie jak szalej. Ja wariuję! pada na szewski zydel Ja ją tak dobże rozumiem, nawet w jej najgorszyh kobiecyh świństewkah duhowyh... i tak by było dobże... Cuż, kiedy ona woli, aby nic — oh, oh! Moja męka nasyca ją więcej, niżby nasycić zdołał najszaleńszy muj hipergwałt jakiś.

O — widzicie — rozłożył się na elementy proste — nawet nie śmierdzi już. Porub pan buty — to panu dobże zrobi — lepiej niż widok skazańcuw o świcie.

I to wiecie nawet, Sajetanie?! Sajetanie! Jakież to straszne...

Dzień dobry, Sajetanie, dzień dobry. Jak się macie, jak się macie? Dzień dobry, panowie czeladnicy. Ho, ho — robota wre, jak widzę, ohoczo, jak to dawniej pisali pżodkowie duhowi naszyh pisaży z osiemnastego wieku. Ohoczo — śliczne słowo. Czy pan by potrafił się ohoczo kohać, panie prokuratoże? Teruś wąha Scurvy’ego. Teruś, fuj!

Ja hcę zrobić parę butuw — hoć jedną! Wtedy będę godnym pani, dopiero wtedy. Wtedy potrafię zrobić, co zehcę, z kogo zehcę. Nawet z pani, dobrą, domową, kohającą kobietę — potwoże najukohańszy, jedyna!...

Cihojcie! Zatkało go do cna — hej!

Bezsilność pana, doktoże Scurvy, podnieca mnie do zupełnego wariactwa. Hciałabym, aby pan patżył na to, kiedy ja — wie pan? — ten tego — tylko nie powiem z kim — jest taki cudny porucznik błękitnyh huzaruw życia, w dodatku ktoś z mojej klasy czy sfery, jest też pewien artysta... Niepewność pańska jest dla mnie rezerwuarem najwyuzdańszej, płciowej, samiczkowatej, bebehowato-owadziej rozkoszy — hciałabym jak samice modliszki, kture ku końcowi zjadają od głowy swoih partneruw, ktuży mimo to nie pżestają tego — wie pan, hehe!

Kel ekspresją grotesk!

Daj mu ten oficjerski, kirasjerski, psia jego flądra, but. Nieh go skończy za ciebie. Jemu takie buty są potżebne — jemu i tym panom, dla kturyh on wsadza bohateruw pżyszłej ludzkości do pałacuw swoih, pałacuw jego duha. Hołotę tżymać za mordę — oto ih najszczytniejsze hasło. Hej! Hej! Hej!

A on, wicie, jeszcze jedno, wicie, ma cierpienie, toważyszu mistżu: on się koha w naszym tym perwersyjnym aniołku tylko temu, co ona jest księżną, a on jest zwykły burżuj z tżeciego stanu, a nie hrabia. Takih to hrabiowie bezkarnie po pyskah prali jeszcze dwieście lat wstecz. To on cierpi i sam się pławi w swoim cierpieniu jeszcze bardziej — bez tego to go, kociego syna, nie cieszy, jak pisał sam Boy.

To jedno nie — tego jednego mi nie zabierajcie: jestem prawdziwym, liberalnym — w ekonomicznym znaczeniu — demokratą.

Trafiłeś go. Tak — on żałuje, że nie liznął tego najparszywszego istnienia, jakie być może, istnienia w złudzie fikcyjnej wartości hrabskiego bytu w ostatniej połowie dwudziestego wieku. On by nie wiem co dał, aby muc być cierpiącym hrabią i ubrdać się na to całe nasze istnienie taką, wicie, subtelnością wyższości, co to, psia jego suka — a nie wiem już co. Jemu nie wystarcza, że on będzie but robił jako doktor praw i prokurator najwyższy nieomalże sądu ostatecznego — a oto wskazuje Księżnę ten aniołek zatrąbi mu na swyh wewnętżnyh organkah.

Teruś, fuj! I wy „fuj”, Sajetanie! Taż to tak nie można — nie „lza”, jak muwili słowianofilscy dowcipnisie słuw nijakih. To niesmaczne i koniec. Zawsze mieliście tyle taktu, a dziś?...

Bede niesmaczny — bede! Dość smaku. Wywątrobię wszystko na smrud i brud ostateczny. Nieh śmierdzi wszystko, nieh się na śmierć ten świat zaśmierdzi i nieh się het do cna wyśmierdzi, to może potem zapahnie wreszcie; bo w nim takim, jakim jest, wytżymać wprost nie można. Nie czują, biedni ludziska, że demokratyczne kłamstwo śmierdzi, a smrud klozetu to czują, psie pary, hej! Otuż to je prawda: on by dał wszystko, aby hoć jeden moment hrabią prawdziwym być. Ale nie może, biedota nieszczęsna, hej.

Litości! Pżyznaję się. Dziś rano wieszali pży mnie pżeze mnie skazanego hrabiego Kokosińskiego — Janusza, nie Edwarda, mordercę ulicznicy Ryfki Szczygiełes, defraudanta państwowego w Pe-Zet-Pe, biuro numer 18. Pżyznaję się: ja zazdrościłem tego, że go wieszają, jego, prawdziwego arystokratę! Oczywiście, gdyby pżyszło co do czego, powiesić bym się za dziewięć pałek nie dał — ale wtedy: zazdrościłem! On muwił, ten hrabia, a żygał ruwnocześnie ze strahu jak mops glistowaty: „Patżcie, jak ostatni raz degobijuje prawdziwy hrabia.” Oh — tak muc powiedzieć raz i umżeć.

Teruś, fuj! Ja się rozpływam wprost z nieludzkiej rozkoszy!

To moja pierwsza śpiewka dzisiaj rano. Tornado Bajbel-Burg jest moje panieńskie nazwisko, panie Robercie. Nie ma pan pojęcia, co to za rozkosz jest tak się nazywać.

Ah — ona była kiedyś panną! Nigdy mi to na myśl nie pżyszło. Ona była malutką dziewczyneczką — cureczką — bidulką! Ta niesmaczna w wysokim stopniu piosenka jej rozczuliła mnie do łez. Na mnie więcej działają takie oto żeczy niż żeczywiste cierpienie. Mała czyjaś gafka wstydliwa rozczula mnie do obłędu, a na kiszki na wieżhu mogę patżeć bez drgnienia. Złotko moje jedyne! Jakże bezmiernie cię koham. Straszne jest, jak demoniczne pożądanie zejdzie się w jednym punkcie z największą tkliwością. Wtedy samiec jest gotuw — gotiu.

Cierpiętnik! Hłonę żeczywistość brudnym kubłem od pomyj. Niezdrowa bo jest jak Campagna Romana. Pomyje mrożone piję pżez rurkę jak mazagran. Potworne cierpienie! Flaki mam takie odpażone, jakby mi kto lewatywę ze stężonego kwasu solnego dał.

To pżesada.

Nie. Pomyślcie tylko: czemuż jestem tym, a nie innym? To nieprawda, że ja nie mogłem o innym stwożeniu powiedzieć: „ja”. Mogłem być hociażby tym padłemwskazuje na Scurvy’ego, a jestem jakimś lodowatym nadwszażem czy czymś podobnym — muwię w pżybliżeniu tylko — na pżełęczy najdzikszego z nonsensuw: pomieszania osobowości z ciałami — ja sam nie wiem, wicie...

Nie wstydaj się tak, Jędrek! Nieprawda: materializm biologiczny autora tej sztuki muwi inaczej: jest to synteza poprawionego psyhologizmu Corneliusa i poprawionej monadologii Leibniza. Pżez miliardy lat łączyły się i rużniczkowały komurki, aby takie ohydne ścierwo, jak ja, mogło o sobie powiedzieć właśnie: „ja”! Ta metafizyczna książęca prostytuta — po co zdrabniać? — psiakrew, psia ją mać, tę sukę umitżoną...

Sajetanie...

Irina Wsiewołodowna — wam Chwistek zabronił być w polskiej literatuże. I dlatego musi się pani błąkać po sztukah bez sensu, stojącyh poza literaturą, sztukah, kturyh nikt grać nie będzie. On nie znosi rosyjskih księżnyh, nie cierpi, biedaczek. On hciałby tylko szwaczki, mundantki — czy ja wiem? Dla mnie to już za wiele! Dla mnie, dla nas są śmierdzące dziwki i jeszcze bardziej śmierdzące rynsztokowe, podwużowe matrony: nasze babki, ciotki, wujenki... hej!

Mistżu, to już jest samobiczowanie się klasy. Dobże, żeście matek tu nie wymienili, a tobym wam dał w pysk.

Klasy klas! Ha, ha! Logistyka w walce klas. Walka klasy klas samej ze sobą. Sam pogardzam sobą za ten nędzny „witz”, a na lepszy mnie nie stać.

To po co w ogule robić „witze”?

Zły pżykład naszyh dowcipnisiuw w literatuże: dowcip im dawno zjełczał, a „witze” robią, kanalie, wciąż. Ha — dosyć: kimś tżeba być w tej matni: tżeba stanąć albo tu, albo tam. Ze strahu pżed odpowiedzialnością — mego strahu — gotuw mi się wymknąć najpżedniejszy kąsek pżeznaczonego mi życia. Jako hrabia mugłbym być obserwatorem tylko.

To tylko w Polsce jest tak ostro postawiony problem hrabiego jako taki. Od tej hwili nie wolno o tym gadać — szlus, hłopaki cudne moje!

Jak można tak muwić: „hłopaki cudne” — brrr... otżąsa się ze wstrętu i martwieje Taż to, panie, szczyt niesmaczności i moweżanru! Otżąsam się ze wstrętu i martwieję.

To ja za te buciki księżnej pani nie hcę już floty, tylko takih całusuw dziesięć ognistyh, jak tego Csikosa i pani de Korponay z tej powieści Jokaja, co to czytałem w dzieciństwie.

Wiem: „Biała dama” — dostaniesz dziesięć kul, jak ten Csikos.

To jako te piszą nieuświadomione literatniki — te rozbabrywacze pojęciowego pożądku, te nieczyste monisty, sakra ih pluga: „życie sztuką, a sztuka życiem”! Toż to mamy to, wicie, tu na naszej małej szewskiej scence — to syćko, co te bałaganiaste łby się wymądżają!

He, he!

Patżcie: znowu se hehe-huje. Wynalazł pewnikiem coś nowego, czym się znowu nad nami wywyższy. To huśtawka, a nie człowiek. On też nie jest taki bardzo syty — muwię wam: męczy się on wprost piekielnie, biedaczek, jako muwił — niedawno na Wawelu, a nie na Skałce, jako hcieli inni, pohowany — Karol Szymanowski. Skałka je dla lokalnyh sław, a nie dla prawdziwyh geniuszy.

Ja hcę i będę. Ja stanę na ih czele i wam pokażę zamek mojej duszy, największego człowieka mojej sfery, biednej, demokratycznej, niedojehanej do końca burżuazji. Ja muszę! Ja pokonam problem żołądkowy i postawię wasze zagadnienie na wyższej platformie duha. Będziecie mnie jeszcze po rękah całować, wy moi bracia w nędzy duhowej.

Nikt cię nie prosi, ty Robercie Fraternité jeden! My już nie potżebujemy inteligentuw — minął wasz czas. Z wibrionuw powstaliśmy — w wibriony się obrucimy. Koham zwieżęta. Czuję się naprawdę kuzynem jurajskih gaduw i trylobituw sylurskih, a także świń i lemuruw — czuję związek z wszehstwożeniem — żadko to bywa, ale jest prawdą! Hej, hej!

Oh, jakże koham was za to, Sajetanie! Takim was koham, śmierdzącego wszaża, ze słońcem wszehmiłości gadziej w sercu starego szewca naszej planety. Ja hyba będę waszą kiedyś — dla samej formy, dla fasonu, dla szyku — żeby tylko było to raz.

Mnie obhodzi — mnie! Ale nie deklamujcie już więcej, boście tacy wtedy niesmaczni, że aż strah. Muszę się was wstydzić. Ja to co inszego — mogę sobie na to pozwolić, bom, wicie, popularnie muwiąc, księżna — to trudno. kżyczy Hej! Hej! Witaj, pospolitości! Odpocznę w tobie za wszystkie męki moje: moje i moih pżodkuw i ih zadkuw. Nawet ten biedny Scurvy nie wydaje mi się dziś tak małym.

W tej kwestii pżodkuw coś jest! Rodzice są czymś też — to nie inkubator — a więc i pżodkowie dalsi są czymś też, u diabła! Tylko nie tżeba doprowadzać tego do absurdu jako te arystokraty i te demi-arystony. Tu jest istota żeczy: w tej jednej żeczy zalecam umiarkowanie. Bo najgorsza żecz na świecie to polski arystokrata — gorszy hyba od niego jest tylko polski pułarystokrata, co się z niczego już wypusza. Geny, wicie. Ale znowu pżecie dobermany i airedale-terriery...

Sprubuj tu, bracie, czego w tym życiu do absurdu nie doprowadzić, jako że to całe istnienie, święte i niepojęte, to jeden wielki absurd — walka potworuw i tyle...

Dlatego że w Boga uwieżyć żarliwie nie... Sajetan wali ją w pysk, tak że cała krwią się zalewa (balonik z fuksyną). Ona pada na kolana. Zęby mi wybił — moje zęby jak perełki! To prawdziwy...

A nad ranem patżeć, jak ze strahu wymiotują skazane pżez ciebie na śmierć żywe trupy. Tym się karmisz, kanalio; ty ih jeszcze pżed śmiercią wampiryzujesz! You vampyrise them. You rascal! Ja byłem w Ohio.

Już nie ranią mnie te powiedzenia. To, co wy hcecie zrobić na ohydnie, na śmierdząco, na parszywie, ja dokonam w pżepięknym śnie o sobie samym i o was — w cudownyh barwah, ubrany we frak od Skwary i uperfumowany Californian Poppy jak ostatni dandys, zbawię ten świat jednym tajemniczym słowem, ale nie w waszym znaczeniu: ruwna się — cofnięcie kultury. Jeszcze nie wygasła magiczna wartość słuw, w kture wieżyli dawniej nasi wieszczowie, a dziś wieżą logistycy i husserliści. Ja o tym muwiłem już — patżcie: moje broszurki — kturyh notabene nikt nie czyta — jeszcze pżed kryzysem.

Boże, jak on ględzi!

Arystokracja się pżeżyła: to nie ludzie — to widma! Za długo nosiła na sobie ludzkość te widmowe wszy. Kapitalizm to złośliwy nowotwur, ktury zaczął gnić, zjadać i gangrenować organizm, ktury go wydał — oto dzisiejsza społeczna struktura. Tżeba zreformować kapitalizm, nie niszczyć inicjatywy prywatnej.

Banialuki!

Albo cała ziemia pżetwoży się dobrowolnie w jedną samożądzącą się elitycznie masę, co jest prawie nieprawdopodobne bez katastrofy ostatecznej — a tej unikać należy za wszelką cenę — albo kulturę tżeba cofnąć. Mam haos we łbie wprost nieprawdopodobny! Stwożenie obiektywnego aparatu w postaci elity całej ludzkości jest niemożliwe, ponieważ pżyrost intelektu odbiera odwagę czynu: największy mędżec nie domyśli myśli swyh do końca ze strahu hoćby pżed samym sobą i obłędem, a i, tak będzie to za słabe wobec żeczywistości. Strah pżed sobą to nie legenda, to fakt — ludzkość też boi się samej siebie — ludzkość wariuje jako zbiorowość — jednostki wiedzą to, ale są bezsilne — othłanne wprost myśli... Gdybym mugł spuścić z liberalnego tonu i hwilowo połączyć się z nimi, aby potem ih rozłożyć i zresorbować!

Nudno, panie Robercie. To, co pan muwi, to są frazesy społecznego impotenta bez istotnyh pżekonań.

Tak? To do widzenia.

Genialne poczucie formy ma jednak ten prokurator mops: wyszedł w samą porę. A jednak on jest za inteligentny, aby być czymś dzisiaj: żeby dziś czegoś dokonać, tżeba być trohę durniem jednak.

Więc my teraz zajmiemy się naszymi zwykłymi zajęciami codziennymi. Pracujcie dalej — jeszcze nie czas. Ja zmienię się kiedyś w wampiżycę, ktura wypuści z klatek wszystkie monstra świata. Ale on, aby wykonać swuj program zbolszewizowanego inteligenta, musi wpierw zabić wszelki żywiołowy ruh społeczny. On wsadzi wszystko do szufladek, ale pży tym wsadzaniu połowie z was poukręca łby dla miary właściwej. On jeden ma wpływ na komendanta „Dziarskih Chłopców”, Gnębona Puczymordę, ale nie hciał go nigdy użyć w imię absolutnego leseferyzmu, lesealizmu i lesjebizmu społecznego. siada na zydlu i rozpoczyna wykład A więc, kohani szewcy moi: bliscy mi duhem jesteście bardziej nawet od fabrycznyh, zmehanizowanyh dzięki Taylorowi robotnikuw; bo w was, pżedstawicielah ręcznego żemiosła, utaiła się jeszcze osobowa tęsknota pierwotnego, leśnego i wodnego bydlęcia, kturą my, arystokracja, zatraciliśmy wraz z intelektem i najprostszym nawet, hłopskim po prostu rozumem zupełnie. Jakoś dziś nie idzie mi, ale może to pżejdzie.

Hej! Hej! Ino tym hżąkaniem długim a znaczącym nie nadrabiajcie, pani, bo to nic nie pomoże! Hej!

Ha, ha! Hm, hm. Ino tak dalej! Dobże będzie! Hu, hu!

Te kwiaty, kture tu dziś wam pżyniosłam, to są żonkile. Widzicie — o! — mają słupki i pręciki i w ten sposub się zapładniają, że owad, gdy whodzi...

Taż ja się tego, Panie Święty, jeszcze w normalnej szkułce uczył! Ale takie mnie ciągotki biorą, gdy księżna pani...

Hej! Hej! Hej!

Oderwać się od tego nie mogę. Taka płciowa ponura nuda i płciowa beznadziejność wprost straszna, jak w dożywotnim więzieniu. Gdybym teraz czego, uhowaj Boże, doznał, to byłoby hyba tak dobże, żebym do końca życia z żalu za tym skowytał.

Jak to księżna pani umie te najokropniejsze fibry wyrafinowanej płciowości nawet w prostym człowieku poruszyć i rozbabrać... A! Mnie to aż mgli do takiej pżyjemnej ohydnej męki... Okrucieństwo jest istotą...

Hej! Cihajcie! Nieh idzie dziwna hwila zaśmierdziałego żywota, nieh się święci i mija, nieh morderczą, tragiczną hucią nas, wszaży biednyh, zabija. Hciałbym żyć krutko jak efemeryda, ale tęgo, a tu wlecze się ta guwniarska kiełbasa bez końca, aż za szary, nudny, jałowcowo-nieśmiertelnikowy horyzont beznadziejnego jałowego dnia, gdzie czeka wszawa zatęhła śmierć. Wciurności do mogilnego kubła — czy jak tam — wszystko jedno.

Spełnia się sen! Znalazłam media dla mego drugiego wcielenia na tej ziemi, do szewcuw Chciałabym uwznioślić waszą nienawiść, zamienić zawiść, zazdrość, wściekłość i nienasycenie życiem na dziką twurczą energię dla hiperkonstrukcji — tak się to nazywa — nowego życia społecznego, kturego zarodki tkwią na pewno w waszyh duszah, nie mającyh na pewno ruwnież nic wspulnego z waszymi spoconymi, zaśmierdziałymi, spracowanymi ciałami. Hciałabym mękę waszej pracy pić pżez rurkę, jak komar krew hipopotama — o ile to możliwe w ogule — i pżemieniać na moje idejki, takie piękne, takie motylki, kture kiedyś wołami się staną. Nie instytucje twożą człowieka, ale człowiek instytucje.

Tylko bez blagi, jasna pani. Instytucje som wyrazem najwyższyh dążeń, z nih się wykonstruowujom — a jak tej funkcji nie spełniajom, to wont z nimi — rozumiesz, jasna landrygo?

Cihoj — nieh się całkiem wygada.

Tak — pozwulcie mi raz otwożyć na oścież czy na ścieżaj nawet moją zatęhłą, umęczoną duszę! Więc na czym to stanęliśmy? Aha — żeby waszą nienawiść i złość zamienić na twurczy wybuh. Hm, jak to robić, sama nie wiem, ale to podyktuje mi moja intuicja — ta kobieca, ktura płynie z wnętżności...

Ooooh!... I nawet z pewnyh zewnętżności... ooh!

Ale jak ułagodzić waszą złość? Pżecież wiadomo, że ludzie czasem gładzą jeden drugiego, aby doprowadzić go — tego drugiego — do jeszcze większej pasji. Jesteście teraz wściekli na mnie, Sajetanie, a jednocześnie musicie mnie podziwiać jako coś bezwzględnie wyższego od was, ja wiem: to męka! Gdybym was teraz pogładziła po ręku — o tak — gładzi go tobyście się jeszcze bardziej wściekli — wyleźlibyście wprost ze skury...

O, ścierwa!! do Czeladników Widzieliście ta? To ci klasa świadomej perwersji! Hciałbym klasowo być tak uświadomionym, jak ta holera, perwersyjnie, po kobiecemu, sakra jej suka, jest!

Lubię w was tę wyższą świadomość waszej nędzy i tego łaskotliwego bulu, ktury was rozlizuje na wszawą miazgę. Pomyślcie: gdybym tak Scurvy’ego, ktury mnie pożąda do szaleństwa i już jest jak pżepełniona szklanka, kturą lada potrącenie rozbić może, pomyślcie, Sajetanie, jak by on się wściekł i oszalał, gdybym go tak pieszczotliwie, z litością pogładziła i gdyby on mugł być jednocześnie wami tżema.

Wara od niej, hłopcy!!

Sam se, majster, waruj!

Raz, a dobże!

A potem piętnaście latek więzieńka! Scurvy by was nie oszczędził. Nie — a kysz! Teruś, fuj!!! Nieh Fierdusieńko da mi sole angielskie natyhmiast. Fierdusieńko podaje sole w zielonym flakoniku. Ona wąha i daje do wąhania szewcom, ktuży uspokajają się, niestety na krutko. Otuż widzicie: agitacja wasza wykożystuje tylko to, że tamci pogodzić się nie mogą. Jeśli Scurvy, najwyższy dostojnik sprawiedliwości, ktura ma niezdrową manię niezależności, zdoła się dostatecznie podlizać organizacji „Dziarskih Chłopców”...

I to muj syn tam je — za tę parszywą flotę — muj, muj własny u tyh „Dziarskih Chłopców”, kturyh dziarskość oby skisła w zawadiackim junactwie hoćby! O — żebym raz już pękł z tego bulu — już mi bebehuw wprost nie starczy. Hądrołaje pżepuklinowe — już nie wiem nawet, jako kląć — nawet to mi dziś nie idzie dobże.

Cihojcie — nieh ta ścierwa, guano jej ciotka, wypowie się raz do końca.

Do końca, do końca!

Otuż hodzi tylko o to, że wy się nie umiecie zorganizować pżez obawę wytwożenia organizacyjnej arystokracji i hierarhii, hoć jesteście jedyni dziś w tym smrodowisku życia — ha, ha!

To ci sturba, psia ją holera w suczą by ją wlań!

Już ci się też język w tyh wyklinaniah skiełbasił — daj lepiej pokuj. Ja hcę, żeby kto ten proceder raz detalicznie wyświetlił, a ten klnie już bez żadnego dowcipu i bez żadnej francuskiej lekkości. Poczytałbyś lepiej Słówka Boya, aby hoć trohę kultury narodowej nabrać, ty wandrygo, ty hałapudro, ty skierdaszony wądrołaju, ty hlipożygu odwantroniony, ty wszawy bum...

Słuhacie czy nie? Jeśli będziecie się wyklinać między sobą, to idę w tej hwili na five o’clock, starodawnym obyczajem arystokracji. Tylko wasze pżekleństwa skierowane do mnie bawią mnie, wy hlipacy, wy purwykołcie, wy kurdypiełki zafądziane...

Słuhamy! Ni pary z pyska.

Otuż oni „napżeciw” wam — tak to popularnie muwię, abyście pojęli nareszcie, „w czym dzieło” — oni są rużnorodni — to jest najistotniejsze. My, to jest arystokracja, to motyle rużnobarwne nad ekskrementaliami świata tego — widzieliście, jak czasem motyl na guwienku se siada? Dawniej to byliśmy jak robaki żelazne w tżewiah samej nieskończoności bytu, w transcendentnyh prawah czy jak tam: ja tam nieuczona prosta hrabianka i tyla, i tyle tylko co — ale mniejsza z tym; otuż rużnorodność ta nas gubi, bo dla nas, pour les aristos, „Dziarscy Chłopcy” zanadto demokratycznie dziarscy właśnie i nigdy nie wiadomo, w co się pżetwożyć mogą, a Scurvy już się z państwowym socjalizmem dawnej daty wąha, a dla Jego Dziarskości Naczelnej, Gnębona Puczymordy, sam jest zbyt do was zbliżony — ah, ta względność społecznyh perspektyw! Widzicie, jak ta drabina względności się pżeplata i co jednemu śmierdzi, to drugiemu pahnie i na odwrut. Ja dramatu takiego ideowego nie cierpię, co to, wicie: burmistż, kowal, dwunastu radnyh, kobieta pżez wielkie K, jako symbol prahuci, On — niby ten najważniejszy — nikt imienia nie zna, robotnicy, robotnice i ktoś nieznany, a w obłokah Chrystus z Karolem Marxem — nie Szymanowskim — pod rękę; nie mnie na takie bzdury brać; mnie tżeba wbić na pal, a potem w gębę prać. Ja lubię żeczywistość, a nie zagwazdrane symbolizmy w częstochowskich wierszydłah epigonuw Wyspiańskiego, oparte o gazetkową ekonomię polityczną bez żadnyh studiuw.

Roztrajkotała się, psia ją juha mieżi, jak ostatnia bamflondryga. W mordę ją, w tę anielską kufę raz by zajehać, a potem nieh się dzieje to, co hce.

Ja się boję, że jak raz dam, to będzie potem lustmord — nie wytżymam. O — majstrowi też niedobże z oczu patży, bo ją już raz zeprał. Rozerwiemy ją, hłopcy, w kawały, tę duhową, kaczanowatą dragę...

Teruś! Fuj!

Oto „Dziarscy Chłopcy” — oto Józek Tempe, syn obecnego tu Sajetana. Teraz nastąpi tak zwana „skrucona scenka reprezentacyjna” — my nie mamy czasu na długie procesy, że tak powiem, naturalne. Brać ih wszystkih, co do jednego! Tu jest gniazdo najohydniejszej, pżeciwelitycznej rewolucji świata, hcącej sparaliżować wszelkie poczynania od gury — tu rodzi się ona z pomocą perwersji nienasyconej samicy, renegatki jej własnej klasy, a ostatecznym celem jej — babomatriarhat ku pohańbieniu męskiej, jędrnej siły — społeczeństwo jest kobietą — musi mieć samca, ktury je gwałci — othłanne myśli — nieprawda?

Wstydź się pan — to potworna bzdura.

Milczeć, Sajetanie, milczeć, na Boga! Jesteście prezesem tajnego związku cofaczy kultury; my to zrobimy nie tracąc wysokości; tu twuj syn ma głos, stary głupcze po prostu — nie będę klął. Zostałem pżez telefon ministrem sprawiedliwości i wielości żeczywistości, tej Chwistkowej. Wszystkih do więzienia za zgodą moją, w imię obrony elity umysłuw najtęższyh!

Raczej kilku bżuhuw co rozroślejszyh i maniakuw — niewolnikuw władzy pieniądza jako takiego — als solhes — psiamać.

Milcz, na rany Chrystusa...

Pan nie ma prawa...

...stary idioto, i nie muw banałuw, bo nie ręczę dziś za siebie, a nie hcę rozpoczynać nowego życia jako pierwszy prokurator państwa od mordu w afekcie, jakkolwiek ostatecznie mugłbym sobie na to pozwolić. Jutro podpiszę wszystko w gabinecie — nie mam jeszcze pieczątki.

Co za głupio-drobno-małostkowość w takiej hwili!!

Widzi pani: oto jest opanowanie bestialskih wprost pożądań: nic dla siebie; wszystko oddaję społeczeństwu.

Czy i to?

Brać, brać ih wszystkih czworo! Może się to wydać nad wyraz śmiesznym, ale nikt nie wie, że tu tkwił perwersyjny węzeł sił mogącyh rozsadzić całą naszą pżyszłość i pogrążyć świat w anarhii. Rahunek z panią odkładam na puźniej — teraz nareszcie mamy czasu do syta.

No — Józiek, prędzej! Nie wiedziałem, kogo moje łono...

No, no ociec — bez frazesuw. Tu żadnyh nie ma łon, tylko są fakta, i to społeczne, a nie nasze osobiste parszywostki: ostatni raz pręży się indywiduum pżeciw wszawości pżyszłyh dni.

Niestety nie będziemy muwić niepotżebnyh żeczy — hej!!!