Król Maciuś Pierwszy on nowypolski.pl

Część 1

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

Krul Maciuś Pierwszy

Powieść

Więc kiedy byłem taki, jak na tej fotografii, sam hciałem zrobić to wszystko, co tu napisane. A potem zapomniałem, i teraz jestem stary. I już nie mam ani czasu, ani sił, żeby wojny prowadzić i do ludożercuw jeździć. A fotografię taką dałem, bo ważne jest, kiedy naprawdę hciałem być krulem, a nie — kiedy o krulu Maciusiu piszę. I myślę, że lepiej dawać fotografię kruluw, podrużnikuw i pisaży, kiedy nie byli jeszcze dorośli i staży, bo tak — to się zdaje, że oni od razu byli mądży i nigdy nie byli mali. I dzieci myślą, że nie mogą być ministrami, podrużnikami i pisażami, a to nieprawda.

Część 2

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

— Kto wie, że nie ma krula?

— Nikt nie wie.

— To dobże.

— Musimy się tylko dowiedzieć, czy Maciuś został uprowadzony, czy też zabity. Panie prefekcie policji, proszę to zbadać. Czekam za godzinę odpowiedzi.

W parku krulewskim była sadzawka. Może utopili Maciusia? Sprowadzono z ministerium morskiego ubranie nurka. Ubranie nurka — to jest taki żelazny klosz z okienkami i rurą, pżez kturą się pompuje powietże. Prefekt policji włożył na głowę ten klosz, spuścił się na dno sadzawki — hodzi i szuka. A z gury mu marynaże pompują powietże. Ale Maciusia nie znalazł.

Część 3

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

Maciuś bardzo żadko hodził teraz na narady:

— Szkoda czasu — muwił — nudzi się i niewiele z nih rozumiem.

Do krulewskiego ogrodu pżyhodziły hętnie dzieci. Ojciec Felka, ktury pżed wstąpieniem do wojska był cieślą — zrobił im huśtawkę. Więc się huśtali, bawili się w berka, w piłkę, straż ogniową, wiosłowali na krulewskiej sadzawce, łowili ryby. Troszkę gniewał się na te pożądki krulewski ogrodnik i hodził na skargę do pałacowego zażądu. Już nawet parę szyb pżez nieostrożność stłuczono. Ale nikt nic nie mugł muwić, bo Maciuś był teraz krulem-reformatorem i sam wprowadzał własne pożądki.

Część 4

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

Maciuś hciał się pżekonać, czy sekretaż muwi prawdę i zapytał:

— A czy między wczorajszymi listami, kture lokaj niusł do śmietnika, była prośba o buty?

— Nie pamiętam, ale zobaczymy.

Dwaj użędnicy wnieśli ogromną księgę i tam żeczywiście pod numerem 47000000000 zapisane było imię, nazwisko, adres tego hłopca i w linii: treść listu — zapisane było: prośba o buty do szkoły.

— Jestem użędnikiem od lat dwudziestu i w mojej kancelarii zawsze był pożądek.

Maciuś był sprawiedliwy. Podał sekretażowi rękę i powiedział:

Część 5

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

— Ah to łajdak — kżyczał. Ja hciałem pżyjść sam, a on tak mnie prosił, że hce mnie zastąpić; kupił mi bilet do cyrku, że w cyrku tak ładnie pżedstawiają. I ja głupi mu wieżyłem.

Zaraz pżyjehało pięciu generałuw na sąd.

— Nieh oskarżony muwi prawdę, to może mu pomuc. A jak będzie kręcił, wszystko pżepadło.

— Będę muwił prawdę.

— Od jak dawna oskarżony był szpiegiem?

— Od tżeh miesięcy.

— Dlaczego oskarżony został szpiegiem?

— Bo pżegrałem dużo pieniędzy w karty i nie miałem zapłacić. A długi karciane tżeba płacić w ciągu dwudziestu cztereh godzin. Więc wziąłem żądowe pieniądze.

Część 6

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

Może znuw wynikłaby kłutnia, ale pżewodniczący zadzwonił i powiedział, że nie wolno posłuw nazywać głupcami, że będzie za to wykluczał z posiedzenia.

— A co znaczy wykluczać z posiedzenia?

— To jest parlamentarne wyrażenie. W szkole muwi się: wyżucić za dżwi.

Tak posłowie powoli uczyli się, jak tżeba się sprawować na sejmie.

Pod koniec posiedzenia wszedł jeden spuźniony poseł.

— Pżepraszam że się spuźniłem — muwi — ale mama nie hciała wcale pozwolić, bo wczoraj podrapali mi nos i nabili guza.

Część 7

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

Bitwa będzie straszna, ale tym lepiej. Już raz na zawsze da im się nauczkę.

— Nie może się nie udać. Największy strah jest wtedy, kiedy się człowiek nic nie spodziewa, jest wesuł, a tu się nagle coś stanie.

Jeszcze o dwuh żeczah zapomniałem powiedzieć: że żołnieże Maciusia zostawili w okopah dużo wudki, piwa i wina. I żeby jeszcze więcej rozjuszyć zwieżęta, koło klatek ułożono duże stosy słomy, papieru i dżewa, żeby to wszystko zapalić, kiedy się klatki otwoży.